Εκδόσεις: Κειδάριθμος
⭐️4.5/5
Η αληθινή ιστορία ενός κοριτσιού που ρίσκαρε τη ζωή του για να κρατήσει ζωντανή τη μαγεία των βιβλίων.
Στη μαύρη λάσπη του Άουσβιτς, που καταπίνει τα πάντα, ο Φρέντι Χίρς έκτισε μυστικά ένα σχολείο. Σε ένα χώρο όπου απαγορεύονται τα βιβλία η νεαρή Ντίτα κρύβει κάτω από το φόρεμά της τους εύθραυστους τόμους της μικρότερης, κρυμμένης και λαθραίας δημόσιας βιβλιοθήκης που υπήρξε ποτέ.
Μέσα από τη φρίκη του πολέμου, η Ντίτα προσφέρει ένα θαυμάσιο μάθημα θάρρους: δεν παραιτείται και δεν χάνει ποτέ την επιθυμία να ζήσει ή να διαβάσει γιατί, ακόμη και σε αυτό το φοβερό στρατόπεδο εξόντωσης, "το να ανοίγεις ένα βιβλίο είναι σαν να μπαίνεις σ' ένα τρένο που σε πηγαίνει διακοπές".
Κριτική:
Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, που δεν θες να αφήσεις από τα χέρια σου, το όποιο είναι βασισμένο στη εμπόλεμη ζωής της Ντίτα Κράους, μιας Εβραιοπούλας μόλις 9 χρονών όταν ξεκίνησαν όλα από τη Πράγα. Θα κερδίσει τον αναγνώστη από τις πρώτες του κιόλας σελίδες καθώς αν και βιβλίο που διαδραματίζεται στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μάλιστα το περισσότερο μέσα στο στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς-Μπιρκενάου, είναι αρκετά ανάλαφρο, έως τη στιγμή που πρέπει, και διαβάζεται πάρα πολύ εύκολα.
Προσωπικά μου άρεσε που ο συγγραφέας κάνει αναφορές και στα βιβλία της παράνομης βιβλιοθήκης του Άουσβιτς, τα οποία φαντάζομαι πως έχει συλλέξει από τις μαρτυρίες της ίδιας της Ντίτα Κράους η οποία και τα φυλούσε επί 6 μήνες που ήταν στο στρατόπεδο.
Η Ντίτα έφηβη πλέον στο στρατόπεδο αποτελεί παράδειγμα θάρρους, καθώς ποτέ δεν παραδόθηκε στην κακή της μοίρα και δεν παραιτήθηκε από την θέληση της για ζωή και για πινελιές "πραγματικότητας" που κέρδισε ξεκλέβοντας λίγο χρόνο και διαβάζοντας στα κρυφά, πράγμα που την κρατούσε και της έδινε δύναμη να ελπίζει σε μια πραγματικότητα στην οποία ήθελε να επιστρέψει.
Τελικά, χωρίς να προδώσω τίποτα από την πλοκή βγαίνει νικήτρια τόσο από την μαύρη, από την ανθρώπινη τέφρα, λάσπη του Άουσβιτς όσο και από αυτόν τον ηλίθιο πόλεμο όπου το Τρίτο Ράιχ εξόντωνε ανενόχλητο ανθρώπους πιο εύκολα απ' ότι ίσως τα ζωύφια.
Κλείνω με μια υπέροχη φράση από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου: "Τα βιβλία είναι επικίνδυνα, κάνουν τους ανθρώπους να σκέφτονται."
Καλή ανάγνωση σε όσους δεν το ξεκίνησαν ακόμα, δεν θα το μετανιώσουν.
